"Anadolu Halkı Bizim Kardeşimiz" Dedikleri İçin İdam Edilen 200 Yunanlı Askerin Üzücü Hikayesi — NelerOlduNeler
Tarih Kategorisi için tarafından 30 Temmuz 2017 tarihinde yayınlandı.

“Anadolu Halkı Bizim Kardeşimiz” Dedikleri İçin İdam Edilen 200 Yunanlı Askerin Üzücü Hikayesi

Tarihler 1919’u gösterdiğinde Osmanlı İmparatorluğu fiilen çökmüş, savaşın galipleri İngiltere ve Fransa ise Osmanlı topraklarını kendi aralarında pay etmişlerdi. Anadolu topraklarında kendisine bağlı sömürge devletler kurmak isteyen İngiltere’nin en büyük destekçisi Yunanistan’ın Başbakanı Eleftherios Venizelos’du. Yıllarca Bizans topraklarını diriltmek hasretiyle yanıp tutuşan Yunanistan, ağabeylerinin desteğini arkasına alınca intikamcı bir anlayışla Anadolu topraklarına yönelecekti. Ama Venizelos’un unuttuğu bir gerçek vardı ki tarihe direniş öyküsü olarak geçecekti.

1-) Yıl 1919. Osmanlı İmparatorluğu 1. Dünya Savaşından ağır bir yenilgiyle ayrılmış ve başkenti düşman donanmasına ait savaş gemileriyle sarılmıştı. “Üzerinde güneş batmayan imparatorluk (!)” İngiltere, Fransa ile yüzyıllardır Türk toprakları olan Anadoluyu ve daha birçok yeri kendi aralarında pay etmişlerdi bile.

2-) Hem bölgesel yakınlık hemde tarihten bu yana “Megali İdea” hırsıyla yanıp tutuşan Yunanistan onlar için eşi benzeri bulunmaz bir müttefikti.

Yunanistan’ın Başbakanı Eleftherios Venizelos ise en kısa sürede işgal altında (!) olan toprakları kurtarmayı kendisine hedef edinmişti. Savaştan kendi payını ve intikamını almak için sabırsızdı ve üstlerinden gelecek emirleri bekliyordu.

3-)  Venizelos çok vakit kaybetmeden, ağabeylerinden de emir gelmesiyle 14 Mayıs 1919’da İngiltere ve Fransa destekli donanması ile Pire limanından İzmir’i işgal etmek için hareket ederler.

Fakat tam bu sırada İzmir’i işgal etmek için yola çıkan kruvazörlerin bazılarında Venizelos’un bile tahmin edemeyeceği, tarihe geçecek onurlu bir direnişin hikayesi yazılacaktır.

4-) Anadolu’nun işgali için gönderilen askerlerden 200 kişilik bir grubu Yunanistan Komünist Partisi oluşturuyordu. Gemilerde gizli gizli bir bildiriye imza atarlar.

Bildiride ” Anadolunun işgali Britanya emperyalizminin bir oyunudur. Britanya mazlumların kanıyla yeni sınırlar çiziyor. Biz bu oyuna alet olmayacağız. Anadolu halkı bizim kardeşimiz. Biz onları öldürmeyeceğiz.” yazar. Bu görüş hem yola çıkan kruvazörlerde hem de Atina’da bulunan 200 Yunan askeri tarafından imzalamıştı. Grubun lideri Yomaganis isimli askerde Selanik kökenlidir.

5-) Fakat, Yunan askerleri 15 Mayıs 1919’da ayak basarlar ve gözleri dönmüşcesine bir katliama girişirler. Kadın, erkek, yaşlı, çocuk demeden katliama başlayan Yunan ordusu yüzyılların intikam arzusuyla işgallerini gerçekleştirirler.

“Anadolu halkı bizim kardeşimiz, biz savaşmayacağız.” diyen 200 Yunan sosyaliste ise krallık tarafından tutuklanma emri gelmişti. Aylarca İzmir’de cezaevlerinde tutulan askerler türlü işkencelere maruz kalırlar. Ancak içlerinden bir tanesi bile geri adım atmaz. Ve akabinde idam emirleri verilir.

6-) Yunan askerler, 4 Ocak 1921 günü İzmir’in Balçova semtindeki İnciraltı sahilindeki karargâhta kurşuna dizilirler. Sosyalist askerlerin son sözleri ise şunlar olmuştur.

Manolis: – Yaşasın Halkların Kardeşliği!

Stelios: – Kahrolsun Britanya Emperyalizmi!

Hristos: – Bizler fakiriz, buradayız. Zenginlerin ve güçlülerin asker olmamak gibi yolları var, bizim yok!

Haris: – Artık bize özgürlükten söz etmeyin. Çünkü köleliğimizi dayanılmaz şekilde hissetmekteyiz. Artık bize vatanlardan ve eski düzeni yeniden kurmaktan söz etmeyin!

Ateş emrini veren Yunan komutandan sonra 200 sosyalist, hep bir ağızdan “Zito İ Epanas” (Yaşasın isyan) bağırmış ve Ege denizinin sularına karışmıştır.

Eş zamanlı olarak Anadolu’nun işgaline Yunanistan’da karşı çıkan 117 Yunanlı da Atina’da kurşuna dizilmeden son nefeslerinde de “Zito İ Epanas” (Yaşasın isyan) demiştir.

7-) Fakat başlattıkları mücadele asla boşa gitmez. “Anadolu halkı bizim kardeşimiz.” diyen bu onurlu insanların başlattığı kıvılcım giderek büyür. Yüzyıllardır beraber yaşadıkları kardeşlerine revâ görülen muamelelerden utanan binlerce Yunan sokaklara dökülür. Ve Yunan ordusundaki firarların önü alınamaz. Öyle ki bu rakam 90 bine ulaşır.